เมื่อสมัยตอนเรียนมหาวิทยาลัยได้รู้จักโครงการ Work and Travel ตั้งแต่อยู่ปี 2 แต่โครงการนี้ก็ต้องใช้เงินค่อนข้างสูงและที่บ้านไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ก็ไม่ได้สนับสนุนโครงการอะไรแบบนี้ อยากให้เรียนจบแล้วไปหางานทำมากกว่า แต่ส่วนตัวมองว่ามันคือโอกาสครั้งสุดท้ายที่จะได้ไปจึงทำงานเก็บเงินเพื่อว่าจะได้ไม่รบกวนพ่อแม่และสุดท้ายก็ได้คุยกับที่บ้านถึงเหตุผลต่างๆ จนเราได้มีโอกาสไปตอนที่เรียนจบปี 4 และได้ไปที่เมือง St. Louis รัฐ Missouri ระยะเวลาประมาณ 4 เดือน ได้ทำงานในโรงแรมในส่วนของ Food and Beverage and Cuisine ซึ่งถือเป็นโอกาสที่ดีและสนุกมาก จากคนที่ได้ภาษาอังกฤษแบบงูๆ ปลาๆ ก็ได้ฝึกฝนทักษะภาษาจากการทำงาน ใช้ทั้งภาษากายและภาษาใบ้ทุกทางในการสื่อสารในตอนนั้นเพราะเพื่อนร่วมงานส่วนมากเป็นคนผิวสีเกือบทั้งหมดยิ่งเพิ่มความยากเข้าไปอีก และยังรวมถึงการปรับตัวในสภาพแวดล้อมต่างๆ การกิน วัฒนธรรมและเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่สนุกมากๆ หลังจากกลับมาที่ประเทศไทยก็มานั่งคิดว่าเราเรียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เด็กทำไมถึงพูดสื่อสารไม่ได้เลยในชีวิตจริง นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่อยากจะฝึกฝนภาษาให้ได้มากและใช้ได้จริง
หลังจากที่ทำงานไปเพื่อเก็บเงินและหาประสบการณ์ก็ได้มีโอกาสรู้จักกับโครงการ Internship ซึ่งโครงการนี้ดีที่ว่าระยะเวลาในการอาศัยอยู่นั้นคือ 1 ปี จึงสนใจและสมัครเข้าร่วมโครงการ และผ่านสัมภาษณ์งาน รวมถึงขั้นตอนต่างๆ จนได้ไปใช้ชีวิตในอเมริกาเป็นครั้งที่ 2 ที่ร้าน OSHA Restaurant เมือง San Francisco รัฐ California เป็นระยะเวลา 1 ปีที่ทำงานและได้ฝึกทักษะการใช้ภาษาแต่ไม่ได้เรียนแบบจริงจังเพราะโครงการนี้เน้นไปทำงานหาประสบการณ์มากกว่าเรียน จึงเริ่มศึกษาว่ามันมีโครงการใดบ้างที่จะสามารถมาเรียนได้ที่นี่ จากการสอบถามและหาข้อมูลจึงสนใจอยากจะมาเรียนต่อปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจที่นี่ แต่สิ่งที่คิดคือจะยากไหม จะเรียนได้ไหม คำถามต่างๆ ผุดเข้ามาในหัวมากมายจึงใช้เวลาในการตัดสินใจระยะนึง และในที่สุดก็เลือกที่จะมาเรียนโรงเรียนภาษาเพื่อปรับตัวในทุกๆ เรื่องและการเตรียมพร้อมและหาข้อมูลในการศึกษาต่อในระดับปริญญาโท
เริ่มต้นชีวิตการเป็นนักเรียนในอเมริกาจากเรื่องภาษาอังกฤษซึ่งเป็นตัวแปรหลัก ดังนั้นเราจึงตัดสินใจเริ่มจากการเรียนภาษาที่อเมริกาก่อน เราเลือกโรงเรียนระดับกลาง ไม่แพงไป และเลือกโรงเรียนที่เดินทางสะดวก ใกล้ที่พัก จึงตัดสินใจเลือกที่ ELI และสิ่งที่ต้องเตรียมตัวเลยก็คือการฝึกภาษามาให้ได้มากที่สุดทั้งก่อนมาและเมื่อมาถึงแล้ว เพราะถ้าเรามาแล้วมาสอบวัดระดับภาษาได้ระดับที่ต่ำมาก เราจะต้องเสียเวลาในการเรียนมากขึ้นและแน่นอนเสียเงินเพิ่มด้วยกว่าจะได้เรียนในเลเวลที่เราจะเอาไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยคงใช้เวลานานเกินไป
เราใช้เวลาในการเรียนที่โรงเรียนภาษานี้เป็นเวลาปีกว่าๆ จึงได้ไปลองสอบข้อสอบของมหาวิทยาลัย 2 แห่ง ซึ่งใช้คะแนนสูงมากถ้าไม่อยากไปเรียนปรับพื้นฐานอีก 1-2 ปี มันหมายถึงต้องไปเสียเงินและเสียเวลาขึ้นไปอีก สุดท้ายจึงตัดสินใจเรียนภาษาจนจบคอร์สแล้วก็เลือกสอบตรงเข้ามหาวิทยาลัยโดยตรง ต้องบอกก่อนเลยว่าที่เมืองซานฟรานซิสโกนี้มีมหาวิทยาลัยชั้นนำอยู่หลายที่แต่ก็มีเงื่อนไขในการเข้าเรียนเยอะและมีมาตราฐานที่สูงมากๆ เช่น UC Berkley, Stanford University, UC San Francisco จึงเป็นได้แค่มหาวิทยาลัยในฝัน (ฮ่าๆ) เราจึงมามองหามหาวิทยาลัยเอกชน เช่น Business School หรือ City College แทน และส่วนตัวอยากเรียนต่อยอดด้านบริหารด้วย ซึ่งตัวเลือกอย่างหลังนี้เป็นทางเลือกที่ดีทีเดียวด้วยมาตราฐานที่เอื้อมถึงและคะแนนที่ใช้ไม่สูงมากและมีสายที่เราอยากเรียนโดยตรง พวกกลุ่มแรกที่เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำนั้นใช้ TOEFL สูงถึง 110 จาก 120 แต่ทางเลือกที่ 2 นั้นใช้แค่ไม่เกิน 80 ซึ่งก็ถือว่ายากมากแล้วสำหรับเรา แต่สุดท้ายเราก็ใช้คะแนน TOEFL ไม่ถึง 80 แต่มาขอสอบตรงกับมหาวิทยาลัยประกอบกัน (บอกไว้เป็นความรู้ว่าบางมหาวิทยาลัยไม่เอา TOEFL ที่สอบจากไทย ต้องมาสอบเอาที่นี่เท่านั้นด้วย) เรายื่นสมัครไป 2 ที่ ที่แรกคือ Golden Gate University ซึ่งคะแนนสอบออกมาไม่ถึงเกณฑ์การรับสมัคร เขาจึงยื่นข้อเสนอให้เราเรียนภาษาเพิ่มซึ่งค่าเทอมแพงมากกกกกก (ก.ไก่หลายๆ ตัว) และต้องเรียนเพิ่มเติมหลายตัวซึ่งบางตัวไม่สามารถโอนหน่วยกิตจากปริญญาตรีมาได้ เราจึงได้ตัดสินใจเลือกเรียนที่ Lincoln University ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งที่เราสามารถเทียบโอนหน่วยกิตบางตัวจากระดับปริญญาตรีและไม่ต้องเรียนปรับพื้นฐานภาษาเพิ่ม
หมายเหตุ: ต้องบอกก่อนนะครับว่ามหาวิทยาลัยแต่ละแห่งมีเงื่อนไขที่แตกต่างกันตามมาตรฐานของเขา อย่างที่เรากล่าวไว้ข้างต้นถ้าเรามีกำลัง มีความสามารถ ก็ลุยเลยเลือกได้ตามกำลังและความสามารถ เราเป็นนักเรียนต่างชาติซึ่งต้องจ่ายค่าเทอมในราคาที่แพงกว่านักเรียนที่มีสัญชาติอเมริกัน ยกเว้นได้ทุนการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ส่วนตัวแล้วเราเลือกตามกำลังความสามารถและกำลังเงินที่เราไหวและจะได้ไม่เป็นภาระในอนาคต เพราะนอกจากค่าเทอมแล้วยังมีค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกมากมาย ทั้งค่าเช่าที่แสนจะแพง ค่าเดินทาง ค่ากิน ค่าหนังสือและอุปกรณ์ต่างๆ อีกมากมาย ผมเทียบง่ายๆ เรื่องค่าเทอมให้ดูครับ มหาวิทยาลัยดังๆ ค่าเทอมอยู่ที่ $80,000-$100,00++ ซึ่งไม่รวมค่าอื่นอีกเลยตัดไปก่อนเลย ส่วนมหาวิทยาลัยรองๆ ก็อยู่ที่ $40,000-$50,000 มหาวิทยาลัยอื่นๆ ก็ $30,000-$40,000 เนื่องด้วยค่าครองชีพที่ซานฟรานซิสโกนั้นสูงมากๆ (อย่างที่ทุกคนทราบกัน) ด้วยเราจึงต้องคำนึงถึงค่าใช้จ่ายอื่นๆ ในอนาคตประกอบกันเข้าไปด้วย
อีกหนึ่งคำถามที่ถามบ่อยๆ ว่าทำไมไม่เลือกไปเรียนที่รัฐอื่นที่ค่าเทอมถูกกว่าแล้วอาจจะได้เรียนในระดับ State University ด้วย แต่เราชอบและเคยใช้ชีวิตที่ซานฟรานซิสโกมาก่อนเลยอยากอยู่ที่นี่เพราะจากที่เคยไปอยู่มาหลายๆ เมืองในอเมริการู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวเอง มันต้องเดินทางไกล แล้วอีกอย่างเมืองนี้มีอะไรให้ทำมากมาย มีโอกาสจากการเห็นอะไรที่หลากหลาย โอกาสในการได้เจอผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ บ้านเมืองสวยงาม เดินทางสะดวกและอากาศที่เย็นสบายตลอดทั้งปี (ไม่ร้อนและหนาวจัดจนเกินไป) จึงทำให้เราเลือกที่นี่ และในท้ายที่สุดนี้อยากจะเป็นกำลังใจให้คนที่อยากจะมาเรียน มาศึกษาต่อที่อเมริกานะครับว่าโอกาสมันมีแต่ก็ต้องใช้ความพยายามความตั้งใจด้วยหลายๆ อย่างประกอบกัน ถ้าน้องๆ คนไหนสนใจข้อมูลส่วนไหน ทั้งเรื่องเรียน เรื่องความเป็นอยู่หรือการท่องเที่ยว ก็ยินดีให้คำแนะนำนะครับ
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณพี่ๆ American Learning ด้วยนะครับที่คอยช่วยให้คำปรึกษาและผลักดันรวมถึงช่วยฝึกภาษาและอีกหลายๆ อย่างจนทำให้เรามาถึงจุดนี้ได้ เราร่วมโครงการ Work and Travel, Internship และสมัครมาเรียนภาษากับที่นี่และได้รับคำแนะนำคำปรึกษาดีๆ จากพี่ๆ ทุกคน ^,^
